مقدمه: ورزش های فلکسوری ویلیام برای همه نوع کمردرد غیراختصاصی پیشنهاد می شود. اما مطالعه کارآزمایی بالینی که به تاثیرات این ورزش به صورت اختصاصی بپردازد وجود ندارد، بنابراین مطالعه حاضر به منظور تعیین تاثیر ورزش های فلکسوری ویلیام بر شدت درد و ناتوانی، در دو گروه از بیماران کمردرد غیراختصاصی و انتشاری مزمن، انجام شد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی بود و در زاهدان انجام شد. 32 بیمار با کمردرد مزمن در دو گروه کمردرد غیراختصاصی (16 بیمار) و گروه کمردرد انتشاری مزمن (16 بیمار) قرار گرفتند. هر دو گروه به مدت دو هفته تمرین های فلکسوری ویلیام را انجام دادند. نتایج بر اساس پرسشنامه درد مک گیل و پرسشنامه ناتوانی رولاند-موریس که روز اول و روز آخر برای هر بیمار تکمیل شد جمع آوری گردید. یافته ها بر اساس آزمون تی مستقل و تی زوجی تحلیل شد.یافته ها: در گروه کمردرد غیراختصاصی نمره درد مک گیل از 3.4±17.6 به 8/2±1/7 تغییر یافت (05/0>P). در گروه کمردرد انتشاری مزمن نمره درد مک گیل از 7/4±2/23 به 3/3± 8/8 کاهش یافت (05/0>P). نمره پرسشنامه ناتوانی رولاند-موریس بعد از درمان بین دو گروه معنادار شد (05/0>P). نمره ناتوانی گروه کمردرد غیر اختصاصی کم تر از گروه کمردرد انتشاری مزمن بود.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که انجام تمرین های فلکسوری ویلیام می تواند درد بیماران با کمردرد غیراختصاصی و کمردرد انتشاری مزمن را کاهش دهد، اما بر کاهش میزان ناتوانی در گروه کمردرد غیراختصاصی موثرتر از گروه کمردرد انتشاری مزمن است.

سابقه و هدف: کمردرد دسته بزرگی از آسیب های شغلی را تشکیل می دهد و در این میان پرستاران یکی از گروههایی هستند که بیشترین شیوع آسیب های عضلانی اسکلتی مخصوصا کمردرد در آنها دیده می شود. هدف این مطالعه تعیین شیوع کمردرد در پرستاران و بررسی تاثیر خصوصیات فردی و شغلی موثر بر آن می باشد. مواد و روشها: پس از تایید کمیته اخلاق پزشکی، 1226 پرستار بصورت تصادفی از 13 بیمارستان عمومی در استان مازندران انتخاب شدند. جمع آوری اطلاعات با استفاده از پرسشنامه هایی که شامل مشخصات فردی و شغلی، شیوع کمردرد و علل احتمالی و آثار آن بر فعالیتهای پرستاران بود صورت گرفت.یافته ها: یافته ها نشان دادند که شیوع نقطه ای، یک ماهه، 6 ماهه، یک ساله و در طول زندگی کمردرد به ترتیب 51.5، 56.3، 58.9، 59.6 و 62 درصد بوده است. شایعترین علت کمردرد بلندکردن بارسنگین بود (%30.4) ایستادن طولانی و استراحت به ترتیب مهمترین عوامل تشدید کننده و تسکین دهنده درد بودند %57.6) و (%59.2 غیبت از کار به علت کمردرد در طی یک ماه گذشته %33.7 گزارش شد. بخش محل خدمت با کمردرد ارتباط معنی داری داشت (p<0.001) بطوری که بیشترین شیوع کمردرد در بخش اورژانس و کمترین آن در بخش مراقبت ویژه نوزادان و ارولوژی دیده شد. بین رضایت شغلی و شیوع کمردرد رابطه منفی وجود داشت (p<0.001).نتیجه گیری: شیوع کمردرد در بین پرستاران بالاست و با بعضی از عوامل فردی و شغلی رابطه دارد. بنابراین اقداماتی برای پیشگیری از آن در این گروه ضروری است.

افزایش وزن و چاقی، عاملی خطر ساز در بروز بسیاری از بیماری ها شناخته شده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی اثر چاقی بر بروز کمر درد است. این پژوهش از نوع تحلیلی و به صورت مورد – شاهد بر روی 300 نفر (166 مورد و 134 شاهد، که از لحاظ سن، جنس و شغل همتا سازی شده بودند) انجام گرفت. با گفت و شنود و اندازه گیری، متغیرهای گوناگون، مانند سن، جنس، وزن، قد ، دور شکم و دور باسن در پرسشنامه ثبت گردید. یافته های پژوهش نشان داد که هر چند شیوع کمر درد در افراد چاق بیشتر است، اما از نظر آماری تفاوتی معنی دار میان شاخص فربهی و چاقی شکم با بروز کمردرد و شدت آن، وجود ندارد. بررسی ویژگی های جمعیتی نشان داد که شاخص فربهی در زنان بالاتر از مردان بوده و درصدی بیشتر از زنان، نسبت به مردان به کمردرد دچار هستند. در ضمن، با افزایش سن، افراد به اضافه وزن دچار می گردند. گرچه درد در زنان شدیدتر بود، اما در هر دو جنس، شدت درد بیشتر از حالت متوسط برخوردار بود. به طور کلی، باید گفت که کمر درد از شاخص فربهی و چاقی شکم جداست، اما با برخی ویژگی های جمعیتی در ارتباط است یعنی در سنین بالا و در میان زنان شایع تر است.

پیش زمینه و هدف: کمردرد شغلی یکی از علل مهم بیماری زایی در دنیا می باشد. تاکنون مطالعات زیادی برای مشخص کردن ویژگی های همراه این بیماری انجام شده است و نتایج مختلفی نیز در برداشته است. تعداد زیادی از مطالعات موجود، کمردرد مزمن و حاد را از یکدیگر متمایز نکرده اند و اگر هم افتراقی گذاشته شده است، کلیه موارد کمردرد (با هر شدتی) وارد مطالعه شده اند. در مطالعه حاضر جهت نمایان شدن تفاوت های آماری از معیارهای ورود به مطالعه مشخص تری استفاده شده است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی و به صورت مقطعی بر روی کارگران داوطلب با کمردرد (گروه مورد= 45 نفر) و بدون کمردرد (گروه شاهد = 72 نفر) در یک کارخانه فولادسازی انجام شد. در هر دو گروه پس از اخذ شرح حال و انجام معاینه، اطلاعات دموگرافیک با استفاده از پرسشنامه گرد آوری گردید.یافته ها: میانگین سن (انحراف معیار) در گروه مورد و شاهد به ترتیب (5±) 41.3 و (5.3±)  39.9سال بود. کمردرد با سنگین تر بودن کار، فشارهای عصبی و عدم رضایت از درآمد همراه بود.نتیجه گیری: این بررسی نشان داد که بین کمردرد مزمن (طول مدت حداقل سه ماه) متوسط تا شدید و کار سنگین، فشار عصبی ناشی از کار و رضایت از درآمد ارتباط معنی داری وجود دارد. در این مطالعه رابطه ای بین کمردرد و مصرف سیگار، رضایت شغلی و سابقه کار مشاهده نشد.

مقدمه: درد ناحیه ستون فقرات با کمردرد، از شیوع بالایی در کلیه جوامع برخوردار است. اگر چه ارتباط کمردرد با مشکلات پا دور از ذهن به نظر می رسد، ولی با علم به این مطلب که هر کدام از اجزای پا، در تعادل بدن نقش دارند و تعادل بدن با همکاری عضلات، ارتباط مستقیم دارد؛ پس هر گونه تغییر در اجزای پا می تواند به نحوی بر نیروهای وارده بر عضلات اثر گذاشته، باعث تغییر در آن ها شود. هدف از انجام این پژوهش بررسی ارتباط کمردرد مزمن با ناهنجاری های پا در دو گروه افراد سالم و مبتلا به کمردرد مکانیکی می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه تحقیقی به صورت مورد- شاهدی است که در آن ارتباط بین کمردرد با مشکلات پا (هالوکس والگوس، هالوکس رژیدوس، کف پای صاف، کوتاهی عضلات پشت ساق پا) و ابعاد پا، در دو گروه افراد سالم و مبتلا به کمردرد مزمن مکانیکی مورد بررسی قرار می گیرد. افراد مورد مطالعه با استفاده از روش نمونه گیری غیرتصادفی ساده انتخاب شدند و تعداد افراد هر گروه 83 نفر (48 زن و 35 مرد) بوده است. یافته ها: نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهند که ارتباط معنی داری بین افزایش زاویه والگوس شست پا، سفتی شست پا، صافی قوس کف پا و کوتاهی عضله سولئوس با کمردرد مزمن وجود دارد. اما ارتباط معنی داری بین ابعاد پا (پهنای پای راست) و کوتاهی گاستروکنمیوس با کمردرد به دست نیامد. نتیجه گیری: به نظر می رسد با توجه به یافته های فوق، می توان نتیجه گرفت که مشکلات و ناهنجاری های پا و مچ پا به دلیل تاثیراتی که بر روی پوسچر، تعادل و راه رفتن فرد می گذارند، می توانند در طولانی مدت باعث ایجاد کمردرد شوند.

هدف: کمردرد یکی از شایع ترین اختلالات جوامع امروزی می باشد. مطالعات پیشین نشان می دهد کمردرد حس عمقی را به دلیل بی ثباتی در ناحیه کمر کاهش می دهد. اختلال در حس عمقی کمر می تواند یک علت ممکن برای توسعه و گسترش کمردرد باشد و می تواند باعث عود مجدد کمردرد شود. از آن جا که فرآیند دژنراتیو دیسک یکی از عوامل مهم تشدید پروسه کمردرد شناخته شده، مشخص نیست دژنره شدن دیسک کمر باعث تشدید مشکلات حس عمقی شود یا مشکلات حسی به دلیل خود درد ایجاد می شود. هدف این مطالعه این بود که که آیا دژنره شدن دیسک موجب اختلالات حسی می گردد یا خیر. مواد و روش ها: این تحقیق از نوع مشاهده ای بر روی 70 نفر از بیماران دارای کمردرد (35 نفر دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی و 35 نفر دارای کمردرد دیسکوپاتیک) انجام شد. خطای بازسازی زاویه حرکت تنه در زوایای خم شدن رو به جلوی کمر در مقادیر 30% و 60% کل زاویه فلکشن کمر و زاویه خنثی توسط گونیامتر دیجیتال مورد اندازه گیری قرار گرفت. یافته ها: با توجه به یافته های خطای مطلق در 30% دامنه کل (02/2± 97/1 در افراد کمردرد مزمن غیراختصاصی در مقابل 04/1± 92/1 در افراد دیسکوپاتیک, 892/0=P) و 60% دامنه کل (96/1± 30/2 در مقابل 09/1± 01/2, 450/0=P) و زاویه خنثی (36/1± 74 /1 در مقابل 41/1± 44/1, 370/0=P) بین دو گروه در این زمینه تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: بیماران مبتلا به کمردرد ممکن است عملکرد تغییریافته ای در زمینه حس عمقی داشته باشند، اما با توجه به عدم تفاوت معنی دار در تغییرات حس عمقی در بین بیماران کمردرد مزمن غیراختصاصی و بیماران دیسکوپاتیک، به نظر می رسد عوامل دیگری در پیشرفت اختلال کمردرد موثر باشد.

زمینه و هدف: روند افزایش سن با ضعف عضلانی و همچنین بروز دردهای عضلانی- اسکلتی توام است. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرینات ثبات مرکزی بر میزان تغییرات اولتراسونیک عضله مولتیفیدوس و میزان کمردرد مزمن زنان سالمند بود.مواد و روش ها: در این مطالعه 29 زن سالمند (69±3.4 سال) مبتلا به کمردرد مزمن بر اساس محاسبه (مقادیر توان آزمون) تعداد آزمودنی مورد نیاز به دو گروه تمرینات ثبات مرکزی (9 زن) و کنترل (20 زن) تقسیم شدند. فعالیت ورزشی به مدت 10 هفته (3 روز/ هفته) و دربردارنده هشت نوع از تمرینات ثبات مرکزی بود. مشخصات اولتراسونیک عضله مولتیفیدوس (مهره چهارم کمری) هر دو گروه در پیش و پس از 10 هفته مداخله بررسی و سطح مقطع، بردار عرضی و بردار طولی عضله ثبت گردید. همچنین، وضعیت درد آزمودنی ها در سه بازه زمانی (پیش از مداخله، وسط دوره، پس از مداخله) توسط مقیاس آنالوگ دیداری مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: اجرای 10 هفته تمرینات ثبات مرکزی باعث افزایش معنادار دو بردار طولی و عرضی عضله مولتیفیدوس شد (p<0.05). همچنین 10 هفته تمرینات ثبات مرکزی باعث افزایش معنادار سطح مقطع شده بود (-1.98±1.31، -3.36 تا -0.59 = فاصله اطمینان) از طرفی، میزان درد آزمودنی ها در گروه تمرینات ثبات مرکزی در دو هفته پنجم و دهم نسبت به شروع مداخله به طور معناداری کاهش یافت (p<0.05).نتیجه گیری: انجام تمرینات ثبات مرکزی نه تنها با افزایش سطح مقطع عضله مولتیفیدوس توام بود بلکه کمردرد مزمن زنان سالمند را نیز کاهش داده بود. همچنین، انجام حداقل 5 هفته تمرینات ثبات مرکزی باعث کاهش معنادار کمردرد مزمن می شود.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.